Een gul hart

4 oktober 2018 door Annelies Wiersma

De tijd vliegt. Het is minstens 15 jaar geleden, toch herinner ik het me als de dag van gisteren. De middag loopt ten einde. We zouden voor het avondeten nog even boodschappen doen bij de buurtsuup. Mijn zoontje loopt gezellig naast me te babbelen over van alles en nog wat. Bij de bloemenzaak houdt hij stil: “Kom, we gaan een bloemetje voor jou kopen.”

Traktatie
Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. In de winkel wijst hij stuk voor stuk bloemen aan die in het boeket moeten komen. Die wel, die niet, ja die. Hij let niet op de prijs. Wel op schoonheid en kleur. De winkelmevrouw speelt het mee, ze complimenteert hem dat hij een goede smaak heeft. Ze werpt hem (en mij) een vertederende blik toe als hij uitlegt: “Het is voor mama, ze krijgt een bos bloemen van mij.” Nadat het boeket is ingepakt, mag ik afrekenen. Zodra we buiten de winkel staan, bedank ik mijn kleine man uitbundig. Hij glundert!

We vervolgen onze weg naar de suup. Maar daar komen we niet aan, want zoonlief heeft nog een verrassing in petto: “Je hoeft vandaag niet te koken mama, we gaan lekker een pizzaatje eten.” Hij pakt mijn hand en troont me mee, de trap op naar het Italiaanse restaurant, dat zich boven de winkels bevindt. Tegen zoveel vastberadenheid en vrijgevigheid kan ik niet op, we nemen het er vandaag van! Ik heb me nog nooit zo getrakteerd gevoeld.

Droomman
Mocht je je nu afvragen waar deze droomman zich bevindt? En of hij intussen van je leeftijd is? Het spijt me, deze man is intussen ‘bezet’. Zijn vriendin is een ongelofelijke bofkont. En ik koester de herinnering.

Wil je meer leren over opvoeden met deugden? Meld je aan voor de Facebook Kei in deugden – Inspiratiegroep.

Daar kun je leren over de Krachtige tool ik in deze situatie (bewust) met mijn zoontje heb ingezet: KANSEN HERKENNEN