Rotsvast idealisme

28 september 2018 door Annelies Wiersma

Begin 2000 is het eerste steentje van mijn deugdenpad gelegd. Met mijn zus sprak ik over opvoeden, dat ik het best lastig vond. “Ik zie zoveel positieve eigenschappen in mijn zoontje (toen ruim 2 jaar oud). Toch mopper ik vaak op hem, of vind ik het ouderschap zo vermoeiend. Om telkens uit te leggen waarom iets wat hij wil niet kan of mag. Zo jammer en ontmoedigend. Want ik zie zijn intentie: zijn enthousiasme, creativiteit, behulpzaamheid en vastberadenheid…” Mijn zus reageerde: “Misschien heb ik het antwoord voor je. Ik ga je een boek sturen, over opvoeden met deugden.

Gids
Drie weken later (mijn zus woont in Nieuw Zeeland) lag er een pakje op de deurmat: The Family Virtues Guide van Linda Kavelin-Popov. Ik sloeg het boek open en las over geduld… Dat was wat mijn zoontje en ik konden gebruiken. Ik las dat je geduld kunt oefenen en leren. Enthousiast ging ik daarmee aan de slag.

Ik herinnerde ons telkens aan de deugd wanneer ik deze tegenkwam. Als ik een broodje voor mijn zoontje maakte, en hij even moest wachten, maande ik hem en mezelf tot geduld. “Even rustig wachten schat, dat heet geduld hebben.” Of als ik hem stap voor stap hielp zich aan te kleden, of als we voor een stoplicht stonden te wachten, herinnerde ik aan geduld door te zeggen: “Nu kunnen we mooi weer even geduld oefenen.” We kregen een stuk meer geduld met elkaar. In dagelijkse situaties die nou eenmaal om geduld vragen en ook in contact met anderen. Na een week vroeg mijn zoontje in een speeltuin (ik had net aangekondigd dat ik wel naar huis wilde): “Mama, heb je nog even geduld, ik wil nog even van de glijbaan.” Mijn hart maakte een sprongetje: dit werkt!

Ik bleef met mijn zoontje aandacht besteden aan deugden. Stap voor stap introduceerde ik een nieuwe deugd. Zelf leerde ik ook veel over deugden. Mijn sterke kanten en mijn groeimogelijkheden. Er ontwikkelde zich een een verlangen ‘om hier meer mee te gaan doen’.

Rots
In 2002 toog ik naar Genève om een Deugdentraining te volgen. Ik leerde er hoe je volgens het Virtues Project aandacht aan deugden kon besteden. Ze hebben hier 5 strategieën voor ontwikkeld. Ik vond het leerzaam, maar ook bijzonder intensief. Het leek wel therapie. Halverwege kregen we een oefening om ‘een spirituele wandeling’ te maken, om onderweg in de natuur ‘iets’ tot ons te laten spreken. Ik vond dat tamelijk zweverig klinken en zat intussen behoorlijk vol. Zodoende laste ik een pauze voor mezelf in. Terwijl iedereen gehoorzaam op pad ging, sneakte ik achterom, naar de tuin, waar ik een terrasje dacht te vinden om in alle rust tot mezelf te kunnen komen.

Wat bleek? Achter de struiken, waar ik me van de cursus wilde verstoppen, lag een enorm rotsblok… ZO!! Hier kon ik dus echt niet om heen! Wat had dit rotsblok mij te vertellen? De boodschap was me meteen duidelijk: ik kon wel willen weglopen, of spijbelen, maar het Virtues Project had me geraakt. Hier moest ik wat mee doen.

Pionier
Zo gezegd, zo gedaan. In 2004 heb ik – samen met pioniers – Stichting Deugdenproject Nederland opgericht. Ik organiseerde dat de boeken van Linda Kavelin-Popov bij een gerenommeerde uitgeverij uit Groningen in Nederland werden uitgegeven en gaf ruim 10 jaar heel veel cursussen en trainingen. Ook schreef ik mijn eerste boek ‘Haal het beste uit je kind en jezelf’, vertaalde deugdenkaarten en deugdenboeken en werkte trouw aan het verspreiden van deugden. Met eerbied en respect voor de oprichters bracht ik het door hen bedachte gedachtegoed zo zuiver mogelijk over.

En hoewel ik plezier in mijn werk had, en mijn enthousiasme op tal van mensen wist over te brengen, brak het me op den duur toch op. De oorzaak? Het kwam niet verder. Mensen bleven tegen ‘deugden’ aanhikken. Vonden de materialen zweverig, of te Amerikaans (het Virtues Project komt uit Canada). Alsof ik een joekel van een rots een berg op moest duwen. Dat wilde ik niet langer, ik trok me uit het Deugdenproject terug.

Kei
Maar dan? Van de deugden kon ik geen afscheid nemen. Die zaten in me, zijn met me vergroeid. Ik ging op zoek naar nieuwe manieren en ontwikkelde eigentijdse materialen, zoals bijvoorbeeld Deugdenvriendjes (een hartverwarmend kaartensetje te gebruiken met peuters en kleuters) en 100 Kleurrijke Deugden Inzichtkaarten. Ik bleef de deugd van de week trouw verspreiden. Stak alle uitgaven in nieuwe jasjes. En bleef verder op de achtergrond.

Maar ik merkte dat het verlangen naar deugden groeide: in de kinderopvang, op scholen, bij mensen zoals jij en ik, die op zoek zijn naar manieren om op een wezenlijke manier bij te dragen aan de samenleving, om een verschil te maken. De nieuwe, hedendaagse, eigen materialen vonden hun bestemming. Dit was wat mensen zochten, waar ze naar verlangden.

Het doet me enorm deugd je te kunnen vertellen dat mijn enthousiasme en vreugde terug zijn. Ik voel weer vertrouwen. Ik zie weer mogelijkheden en ik voel weer commitment. Om mensen – kinderen en volwassenen – te helpen om ieder op hun manier een ‘Kei in deugden’ te worden. Met mijn rotsvaste idealisme gaat dat lukken. Doe je mee? Meld je aan voor de Kei in deugden – Inspiratiegroep. Be a ripple! Get involved.